Terör kanlı yüzünü bir kez daha gösterdi.
Bir kez daha onlarca insan hiç beklemediği, düşünmediği bir anda yaşamdan koparıldı. Binlerce yürek bir kez daha dağlandı, milyonlarca yürekten bir kez daha teröre lanetler yağdırıldı…
Herkes birbirine ‘kim yaptı’ sorusunu soruyor.
Devletin ilgili tüm kurumları bu hain saldırının faillerini arıyor.
Elbette bulunacak, elbette hak ettiklerini alacaklar. Lakin bu, sonucu değiştirmiyor. Ankara’da 28 haneye düşen ateşi söndürmüyor. Böyle anlarda atılan ‘birlik-beraberlik’ nutukları da, ‘teröre karşı tek yumruk’ çağrıları da anlam kazanmıyor.
Çünkü samimiyetsizlik had safhada…
Terör olayının hemen ardından sözüm ona tepki gösteren kimi çevrelerin, kısa bir süre sonra ‘siyaset’ adına hemen çark ettiğini, tepkinin adresini değiştirdiğini o kadar gördük ki.
İktidar partisini yıpratmak adına terör odaklarının ekmeğine kat kat yağ sürdüklerinin farkında bile değiller ne yazık ki…
‘Nereden gelirse gelsin, hangi kökene sahip olursa olsun terör terördür ve lanetlenmelidir’ anlayışı bu ülkede bir türlü tesis edilemiyor. Bir kesimin terörist dediğine, başka bir kesim farklı gözle bakıyor. Oysa herkesin, her kesimin canı yanıyor.
Ortadoğu’daki zengin petrol kaynakları üzerinde söz sahibi olmak isteyen devletlerin, bölgede en stratejik konumda bulunan Türkiye üzerine oynadığı oyunun figüranları olan terör örgütlerinin aslında tek bir amaca yönelik hizmet verdiği fark edilemiyor nedense.
Bu yüzden saldırıyı kimin yaptığı bir anlam teşkil etmiyor…
Yapılması gereken şey; terörün dilinin, dininin, ırkının vs. olmadığı, terörün tüm insanlığı vurduğu gerçeğini kabul etmek ve ona göre davranmak olmalı. Bu ülkenin artık içerdeki ihanet şebekelerine değil, aklıselim insanlara ihtiyacı var.
Terörü iç siyaset malzemesi yapmak, bunun üzerinden iktidarın üzerine gitmek, terörün amacına hizmet etmekten başka bir şey değil.
Zaman, ülkemiz üzerine oynanan oyunlara karşı ‘gerçek manada’ birlik ve beraberlik içerisinde dik durma zamanıdır.
Bu ülke hepimizin.
Ve unutmayalım ki başka bir Türkiye yok…