Yetti artık! Aylarca süren o beyaz esaret bitti nihayet! Kar, dünyayı susturdu, renkleri yuttu, nefesimizi buz kesti kış boyunca. Her sabah aynı donuk tabloya uyanmaktan, iliğimize işleyen ayazdan, günlerin birbirine benzeyen griliğinden bıktık insanlar olarak. Kış, hükmünü bu yıl çok sürdü. Ancak artık kışın tahtı devrildi! Hoş geldin canım bahar!
Bahar her renginle hoş geldin! Görkemli, şaşaalı, isyankâr bir komutan gibi daldın kapıdan! Gök gürledi, yer titredi, toprak haykırdı.
Uyanın! Uyanın ey insanlar! Buzlar şangır şangır çözüldü, dereler coştu, kuşlar adeta çıldırdı! Kışın o boğucu sessizliğini yırtan bir zafer marşı bu! Kutlama zamanı.
Bakın etrafa. O tekdüze beyaza karşı yeşil öyle bir ayaklandı ki... Sarı papatyalar güneşe meydan okuyor, kırmızı gelincikler utancı bir kenara atıp kıpkırmızı patlıyor, erik ağaçları pembe bir şölenle donatıyor dallarını. Mor sümbüllerin kokusu baş döndürüyor! Bu bir uyanış değil, bu bir devrim olmalı! Renkler, kışın zindanından kaçıp dünyayı geri aldı. Yaşasın!
Baharın getirdiği sadece çiçek değil, haykırıştır. Ayaklandı her tomurcuk. Donmuş heveslerimiz cayır cayır çözülüyor. Ertelenen kahkahalar, buz tutmuş umutlar, kış uykusuna yatmış cesaret bir bir meyvesini veriyor. Hepsi bir anda diriliyor. Kanımız kaynıyor, içimiz kıpır kıpır. Bahar geldi, çok hoş geldi.
Anladık ki hiçbir ayaz sonsuz değilmiş. Hiçbir kış, baharı yenemezmiş. O kar, meğer sabrımızı sınıyormuş. Ve ödülümüz, göz alıcı bir renk tufanı oldu. Yürek hoplatan bir yaşam coşkusu, yeniden ayağa kalkışımız.
Bu bahar, diz çökmemenin zaferidir. En sert kıştan sonra bile hayatın nasıl da inadına, nasıl da görkemli bir şekilde çiçek açtığının tam kanıtıdır! Yaşa be bahar, yaşat be! Dolu dolu rengârenk güzelliklere yeşert bizi!