Bir karakter hayal edelim. Bir kahraman gibi dünyayı kurtarmak ya da birilerine örnek olmak gibi bir derdi yok. Bencil ve huysuz hareketleri var ama kötü bir karakter olarak sınıflandırmak da pek doğru hissettirmiyor. Ne beyaz ne de siyah, gri alanda kalmış bir karakter. İşte bu tarz karakterlere anti-kahraman denir.
Gri Karakterler
Geleneksel kahramanların bazı ortak ve net özellikleri vardır. Cesur, ahlaklı, fedakâr, her zaman doğruyu yapmaya çalışan karakterlerdir. Anti-kahramanlar ise klasik kahraman anlayışının tam karşısında durur, gri alandadırlar. Doğru ile yanlış arasında gidip gelirler. İyi şeyler yapabilirler ama bunu doğru sebeplerle yapmayabilirler. Öte yandan bu karakterlere kötü demek de doğru hissettirmez çünkü kötülük peşinde koşmazlar. Genellikle “iyi insan” olmaktan çok gerçek birer insan gibidirler.
Kusurlar
Anti-kahramanlar kusurlu karakterlerdir. Kahramanlar ve kötü karakterler iki zıt ucu temsil ederken, anti-kahramanlar kusurları ile skalanın ortasında bir yerlerde kalmış, daha gerçekçi hissettiren karakterlerdir. İnsanlar tarafından sevilmelerinin temel sebebinin bu olduğunu düşünüyorum. Gerçek bir insan gibi hata yapmaları, kötü bir niyetle yola çıkmasalar bile yanlış kararlar alabilmeleri onları daha empati kurulabilir karakterler yapar.
Gri Karakterlerin Yükselişi ve Düşüşü?
Eski hikâyelere baktığımızda iyi ile kötü arasındaki çizginin genellikle çok daha keskin olduğunu görürüz. İyi çok iyi, kötü ise çok kötü. Kim hangi tarafta hemen belli olur. Günümüze yaklaştıkça bu anlatı şekli değişti. Tek boyutlu karakterler ve basit hikâyeler yerine daha karmaşık karakterleri ve hikâyeleri daha sık görmeye başladık. Anti-kahraman tipi karakterler uzun zamandır var ancak popülerlikleri bu değişim ile beraber arttı. Neden böyle bir değişim yaşandığı ise beni aşan bir konu. Ancak son zamanlarda insanlarda eskinin basitliğine, gerçekçi olmasalar bile rahatlatıcı olan karakterlerine bir özlem seziyorum. Tabi bu bir kişinin kendince bir gözlemi, doğru olmayabilir.