Reklam
Reklam
Başak İnan

Başak İnan

Irkçılığı kabul etmiyorum

07 Nisan 2020 - 00:01

Bugünün konusunu Romanlar ve ırkçılık hakkında belirledim. Düşündüm ki insanoğlunun var olduğu günden beri  ötekileştirme,  aşağılama, gruplaşma vardı ancak sosyal bir devlet ve sosyal varlık halini aldı isek bunların daha da azalmış olmasını beklerdim.
Biliyorsunuz karantina sebebi ile film izleyecek, araştırma yapacak sıkça vakit buluyoruz. Ben de tesadüfen karşılaştığım bir metinden sonra, Romanların yaşadıkları zorlukları konu almak istedim.  Hatta özeleştiri yapacak olursam Romanların kendine ait bir kültürleri olduğunu yok saymışım ki aklıma Romanlar değil Romenler geldi başlığı okuduğumda.  Bizden değil gibi düşünmekten ziyade bizim içimizde var olan kendine has bir grup / ya da geliştirmeyen bir grup insan gibi kabul etmişim. Doğru anlaşılmak istiyorum.
Sonra metini okudukça Roman diye bahsettiğinin “çingene” diye adlandırılan kesim olduğunu fark ettim. Üzüldüm anlamamış olmama bile. Çünkü çingene dediğinizde herkes biliyor ama Roman deyince o kadar aklımıza gelmiyor ki başka yerlerde arıyoruz cevabı.
Romanların kendi içlerinde farklı adlandırılma şekilleri var. Bu adlar da yaptıkları işlerden geliyormuş aslında ancak fazlaca ötekileşmeye maruz kaldıkları için onların tabirine göre “insan” anlamına gelen Roman ismini kullanmayı tercih ediyorlarmış.  Hatta çoğu zaman Roman olduklarından utandıkları için kendilerini göçebe adlandırıyorlarmış.
Küçük bir araştırma yaptım ve bu güne kadar ülkemizde onları anlamak için neler yapılmış dedim makale taradım.  Makalelerden birinde şununla karşılaştım; bu aslında azımsanamayacak kadar sayıca büyük olan grup kendini yetersiz hissediyormuş ki, herkesçe yapılması basit ve kolay olan bir durumu yerine getirdiklerinde kendilerini inanılmaz becerikli hissedip mutlu oluyorlarmış. Kaynaşma dediğimiz duruma da inançları olmadığından ve kendilerini dışlanmış olarak kabul ettiklerinden gruplara dahil olmak yerine bireysel yapabilecekleri alanlara yöneliyorlarmış. Sürücülük, yüzücülük gibi.  Ve durumu oldukça normal görmek zorunda hisseden Romanlar,  günlük bir problem yok gibi davranıyorlarmış. 
Aslında daha birçok detay var Romanlar ve psikolojileri hakkında ama sonuca gelmek istiyorum; düşünün ki gelişmekte olan çok güzel bir vatanda yaşıyorsunuz, cennet gibi istediğiniz her şeye ulaşabilecek durumdasınız ama iş veren yok.  Gittiğiniz yerlerde kapıdan çevriliyorsunuz.  Şehrin tam ortasında değil en ücra yerlerinde grup halinde yaşıyorsunuz. Yalnız kalmak bile dışlanma açısından korkutucu geliyor. Size birçok kapı açılmak yerine kapanıyor.  Kıyafetleriniz, davranışlarınız hatta size ait özellikler için bile dalga konusu oluyorsunuz. Ne zor! Düşünmesi bile nefes darlığı yaratıyor insanda.
Şimdi böyle bir grup var ve tam sayısı bilinmese de minimum beş bin, maksimum beş milyon  oldukları söyleniyor ve hepsi de benzer davranışlara maruz kalıyor. Biz bizden olmayanı dışlamak yerine, bizden olmasını nasıl sağlarız bunun için çaba harcamalıyız. Biraz empati!
 

YORUMLAR

  • 1 Yorum
  • sürgün
    6 ay önce
    merhaba başak hanım ben yazıya yorum olarak değil de size ulaşamadığım için vuradan yazmak gereği duydum. bende yönetim değiştikten sonra antalya büyükşehir nelediyesinde sürgün edilenlerden biriyim. korana salgınana kadar bir sorun yoktu fakat şimdi ailem antalya merkezde bende 150km uzaklıkta bir ilçede, boşandığım için çocuklarım ve eski eşim, 65 yaş üstü olan annem ve babam antalya merkezdeler. şimdi onların ihtiyaçlarını karşılayacak bu süreçte yanlarında olacak çok kişi yok. bende sürgünde onlara birşey olursa endişesi yaşıyorum. kaldı ki kendime büyük yemin ettim onların başına birşey gelirse sürgün olamama sebep olan kim varsa hesabını kendi çapımda soracağım. ama devletin cezaevlerinde ki suçluları bile salıverdiği bu günlerde sayın Muhittin BÖCEK biz sürgünler için bir af düşünürmü diye umut ediyorum. bunu da sizin kendisine sormanızı rica ediyorum. çalışmalarınızda başarılar dilerim.