Günümüzün yoğun temposunda pratik bir çözüm sunan derin dondurucular, gıdaları sonsuza kadar koruyan sihirli kutular değildir. Her besinin buzlukta yapısal bütünlüğünü koruyabildiği sınırlı bir zaman dilimi bulunur. Bu süre aşıldığında, gıdalar dondurulmuş olsa dahi mikrobiyal bozulmalar ve oksidasyon başlar. Özellikle dondurma gibi hassas ürünlerin 2 aydan fazla bekletilmemesi gerekirken, pişmiş yemekler ve yağlı balıklar için bu sınır 3 ay ile sınırlıdır. Et ürünleri, dondurucuda en dayanıklı gıdalar arasında gösterilse de onların da bir son kullanma tarihi mevcuttur. Dana ve kuzu eti 8 aya kadar tazeliğini koruyabilirken, tereyağı ve parça tavuklarda bu süre 9 ayı geçmemelidir. En uzun saklama süresine sahip olan bütün tavuklar bile 12 ayın sonunda biyolojik risk taşımaya başlar. Süre uzadıkça protein yapısı bozulan etler, pişirilse dahi beklenen besin katkısını sağlamaktan uzaklaşır.
Hatalı saklama bakteri üretiyor
Sadece sürenin dolması değil, yanlış paketleme yöntemleri de gıda güvenliğini doğrudan tehdit eder. Hava ile temas eden gıdalarda oluşan buz yanıkları, besinin kalitesini düşürerek bakteri oluşumuna zemin hazırlar. En büyük risk ise çözdürülen bir gıdanın tekrar dondurulmasıdır. Çözünme esnasında hızla üreyen bakteriler, yeniden dondurma işlemiyle yok olmaz; aksine bir sonraki çözdürmede çok daha tehlikeli seviyelere ulaşarak gıda zehirlenmelerine yol açar. Buzluktaki riskleri minimize etmenin en etkili yolu, dondurucuya giren her paketin üzerine kalemle tarih ve içerik bilgisi yazmaktır. "İlk giren ilk çıkar" kuralı uygulanarak, en eski tarihli gıdaların öncelikli tüketilmesi sağlanmalıdır. Unutulmamalıdır ki doğru saklama koşulları ve zamanında tüketim, sağlıklı bir beslenme düzeninin en temel halkasını oluşturur.