Dün yayınlanan ?Akaydın hoca köşeye sıkıştı? başlıklı yazıma çok sayıda yorum geldi. İnsanlar çizdiğim tablonun çok karamsar olduğunu, gelecek adına ciddi endişeler yaşadıklarını ancak haklılık payımın da yüksek olduğunu kabul etti.
 Başkan Akaydın bir ay sonra görevde bir yılı geride bırakacak.. Son bir yılın ?belediyeyi tanıma kredisi? olarak kabul edilmesi durumunda, hizmet için kalan dört yılda hocanın bazı adımlar atabileceği umudunu taşımak gerekir.
 Ancak dün yazdıklarımın gerçekliğinden şüphe olmadığı için, o umutların da azalmaya başladığı ve ileride tamamen yok olacağı muhakkak.. Üstelik böyle düşünen insanlar arasında sevgili hocaya sandıkta oy atanların sayısı da fazla.
 Akaydın makama oturduktan sonra, kimisi 20, kimisi 30 yılını Antalya Belediyesi?ne adamış bürokratları bir bir harcadı. Yanlış yaptığını defalarca dile getirdim. Ancak sanırım hem benim hem de kenti düşünen bir çok kişinin bu çağrılarına farklı anlamlar yüklendi.
 O bürokratların hiç birisi babamızın oğlu değildi. Üniversite ile belediye yönetiminin çok farklı olduğunu yılların tecrübelerinden dolayı biliyorduk. Antalya Belediyesi?ne kim gelirse gelsin, o bürokratlardan ciddi anlamda faydalanmıştı. Bunu biliyorduk.
 Hocanın da hiç bilmediği belediyecilik konusunda en azından ilk bir veya iki yıl bu değerli insanlardan faydalanması gerekirdi. Böyle bir karar almış olsa, yaptığının ne kadar doğru olduğunu görüp, süresi dolana kadar bu insanlarla çalışmaya devam ederdi.
 Yapmadı..! Tüm samimiyetimizle yazdık, uyardık..! Fakat dinlemedi.
 Peki hoca treni kaçırdı mı?
 Bence kaçırmadı.
 Yanlıştan dönmek için zamanı var. Daha önünde dört yılı var. O dört yılında, son bir yıl gibi bomboş geçmemesi için birlikte çalışacağı insanları yeniden değerlendirmesi gerekir. Kabul eden bürokratların, kentin hizmetine dönmesini sağlaması gerekir.
 Bunu yapar mı?
 Bir yılın gösterdikleri, kesinlikle yapmayacağını düşündürüyor.
 Meclis dengelerinde eli kolu bağlanan hocanın, bürokratlar konusunda da sıkıntı yaşamaya devam edeceği gözleniyor. Bu sıkıntılara rağmen, iş bilmezlerle yoluna devam etmekte ısrar edeceği de görülüyor.
 Bizim işimiz uyarmak.
 Her fırsat da işimizi yapacağız.
 Bu kent için dışarıdan gördüklerimizi yazıp, yeri geldiğinde, bizzat söyleyeceğiz. Böyle yaparak, hocanın en yakınlarının bile yapmadığını gerçekleştireceğiz. Aslında ona ciddi bir dostluk yapmış olacağız.
 Ne için?
 Elbet de Antalya için.
Anlarmı, anlamaz mı?
Bilmek zor. Bugüne kadar anlamadı, bundan sonrası içinde açıkçası fazla umut yok.
Karar hocanındır. Çünkü; Attığı her adımın eksisi de, artısı da onundur.