İki yakın arkadaşım, uzun zamandır bir Antalyaspor maçını tribünden izlemek istiyordu. Bu onlar için hayatlarında bir ilk olacaktı. Çünkü; İkisi de ne Antalyaspor?un nede bir başka futbol takımının maçını tribünden izlememişti. İkisinin de futbol ile çok fazla yakınlığı da yoktu. Ancak Nihat Gürün ve Yekta Akdoğan isimli iki arkadaşım, uzun zamandır benim yaşadığım yüksek futbol heyecanının etkisinden olsa gerek, ?Bir gün bizide maça götür. Stadyum heyecanını merak ediyoruz? isteğinde bulunuyordu.
 Biz çok iyi üç arkadaşız. Aramızda neredeyse hiçbir konuda da sorun yaşanmıyor. Tek sıkıntımız, futbol günlerinde, iki farklı görüşe sahip olmaktı. Sanırım onlar beni futboldan uzaklaştıramayacaklarını anlayınca, futbolun içine girip, uyumsuz kaldığımız bu meselede bir adım atmak istiyordu. Ayrıca uzun zamandır ikisinin de, Antalyaspor maçlarında eskisi gibi olmadıkları fark ediliyordu. Heyecan, onları da yavaş yavaş sarıyordu. Maçları TV?den izlerken, bu durum dikkatimi çekiyordu.
 Nihayet onların artık tribünden maç izleyecek hale geldiklerine inanmaya başlamıştım. Bunun üzerine cumartesi günü Antalyaspor-Beşiktaş maçına iki bilet ayarladım. Nihat ve Yekta ile stadyumun yolunu tuttuk. Daha stadyum önünde ilk sıkıntı patlak verdi. Amacımız önce Deniz Restaurant?ta yemekti. Ancak polis, aracımızın geçişine izin vermedi. Çünkü geçiş noktamız, maça iki saat vakit olmasına rağmen Beşiktaş tribünlerinin tam arkasıydı. Polis haklıydı, ancak bu durum iki arkadaşım için mantıksızdı.
 Elbet de tartışmadık. Aracı, Ali Haydar?ın önüne park ettik. Deniz Restaurant?tı niyet ancak adres, Ali Haydar olmuştu. Maça yarım saat kala kapının önüne çıktık, boynumda Antalyaspor atkısı vardı. Polis anında müdahale etti. ?Bu atkı ile buradan geçemezsiniz? diyordu. Kuşkusuz yine haklıydı. Ancak bir Antalyaspor taraftarının, Antalyaspor maçına özgürce gidememesi iki arkadaş içinde doğal olarak garipti. Yapacak bir şey yoktu. Stadyuma gidebilmek için, atkıyı montun altına sakladık, Antalyaspor taraftarının arasına girene kadar da çıkartamadık.
 Kapalı tribünün önüne ulaşana kadar, sanki bir stadyum etrafında değil de, savaş alanından geçiyorduk. Bir yandan Beşiktaş taraftarı taşkınlık yapıyordu, diğer yandan stadyuma giremeyen bizim taraftar isyan ediyordu.
 Güç bela stadyuma girdik. Maç başladıktan sonra, iki arkadaşın Antalyaspor için duyduğu heyecan benim için müthiş bir duyguydu. Hop oturup, hop kalkıyorlar. Neredeyse benden fazla heyecanlanıyorlardı. Tam içimden, ?İşte bu kadar..! Antalyaspor iki taraftar daha kazandı? diye düşünürken, tam önümüzdeki katil yan hakemin ısrarla bayrak kaldırmasına takıldım. Akıl alır gibi değildi, ancak ortada hiçbir şey yokken, yan hakem ısrarla ?penaltı? diyordu. Maalesef orta hakemde ona uyup, uydurma penaltıya izin verdi.
 Sanırım futbol camiası o dakikada iki taraftar kaybetti. İkisi de haksızlığa karşı tahammülsüz olan arkadaşlarım, ne olduğunu anlamakta zorlanıyorlardı. Biri isyan cümleleri kuruyor, diğeri ?Bumudur futbol?? diyordu. Bu arada tam arkamızda iki küçük kız çocuğu bulunduğunu göremeyen bazı taraftarların ağza alınmaması gereken küfürleri başladı. İsyan doğruydu. Ancak o çocukların babası, ancak beş dakika dayanabildi. Çocukları alıp, stadyumu terk etti. Çünkü; Ne olursa olsun, o küfürler yanlıştı. Antalyaspor taraftarına yakışmadı.
 O dakikadan itibaren üçümüzde de ne maç zevki kaldı. Nede futbol aşkı. Futbol bu olmamalı, bir takım bu kadar kolay harcanmamalıydı. Verilen emeğe karşı büyük bir haksızlık yapılmıştı. Sıkıntı içerisinde 90 dakikanın bitmesini bekledik ve boynumuz bükük, aracımızın yolunu tuttuk. Ancak araç Beşiktaş taraftarlarının tam ortasında kalmıştı. O stres ile polisle tartışa tartışa aracımıza kadar ulaştık ve güç bela, o curcunadan çıktık.
 Nihat?ın da, Yekta?nın da ağzından tek cümle çıkıyordu; ?Olmaz olsun böyle futbol?