- Gülme sırası bizde.
- Oğlu cehennem kütüğü oldu.
- Sırrı Sakık insanlık mı yaptı da ben ona insan muamelesi yapacağım.
- Sakık’ın oğlu ölmüş. Evlat acısı neymiş anladınız mı şimdi?
- Sakık’ın evlat acısına ne yalan söyleyeyim üzülmedim. Bizim askerlerimiz şehit olunca üzüldüler mi?
- Sakık’n oğluna Allah’tan rahmet, babasına da aynı balkondan atlama cesareti diliyorum.
- Şimdi biraz da senin ciğerin yansın.
- Boşuna alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste dememişler.
- Şehit babalarının neler çektiğini anlamıştır herhalde diyorum.
Yukarıda okuduklarınız BDP Muş Milletvekili Sırrı Sakık’ın intihar eden oğlu Sidar Sakık’ın ardından sosyal medyada yazılanlar.
Yorumları okuyunca inanın dehşete düştüm.
Nasıl oluyor da gözümüzü bu kadar kan bürüyebiliyor.
Bu kadar kin kusabiliyoruz.
Acı içinde kıvranan bir babaya karşı insanoğlu nasıl bu kadar acımazsız olabiliyor?
Bize ne oldu?
Bu nasıl bir ruh hali?
Bu günlere nasıl geldik?
Türkiye’de maalesef 30 yıldır bir savaş var. Kan, gözyaşı hiç eksik olmadı.
Haliyle yaşananlar toplumun ayarını bozdu.
Birbirimizin ölümüne sevinir olduk.
Oysa biliyoruz ki atalarımız Çanakkale savaşında yaralı düşman askerlerini tedavi etmiş, yeri gelmiş ekmeğini onlarla paylaşmış.
Yani düşmana karşı bile insanlıklarından ödün vermemişler.
Şimdi yaptıklarımızla onların kemiklerini sızlatıyoruz.
Gelin onlara layık olmaya çalışalım. Ötekileştirmeden, tepeden bakmadan, öfke kusmadan, birbirimizi kucaklayalım.
Böyle kin dolu duygular sonsuz hoşgörü ikliminde doğup büyümüş Anadolu insanlarına yakışmıyor.