Mükemmel olma arzusu insanoğlunun günümüzdeki vebası. Ne ırk tanıyor ne cinsiyet.  Her yaşta gözlemlenir halde.  Doğamızda mevcut olsa da beğenilme ve takdir edilme isteği,  normalin çok çok üstüne çıkmış durumda.
Kimsenin tek başına edindiği bir sorun değil bu. Uzman olduğu zannedilen kişilerin aktarımı, ya da gerçek uzmanlardan, yanlış anlayıp aktarılan saçma sapan mutlu olma, mükemmel olma, her şeyin en iyisi olma bilgisi. Haliyle elalem ne der’in içine hapsolmuş, yapmak zorundayım’ın yükünü sırtlanmış, hata yaptığında kendini rezil olmuş sanar hale geldik.
Mükemmel anne, mükemmel baba, mükemmel çocuk. Hep mutlu olma durumu. Hata yok, açık yok gibi örnekler uzayıp gidiyor. Daha önce bununla ilgili detaylı yazı da yazmıştım hatırlayanlar olacaktır mutlaka. 
Pratfall Etkisi tam da bu konunun içinde yer alıyor. Bir araştırma yapılıyor Kaliforniya Üniversitesinde, bu araştırma ile Psikolog Elliot Aronson şu sonuca varıyor; Hata yapan kişiler ya da sakarlık gösterenler karşısındaki insanlar tarafından daha sevimli ve içten bulunuyor. Çünkü mükemmellik anlayışı mesafe ve ulaşılmazlık algısını oluşturuyor. 
Hata canlıya özgü. Hatasız kul olmaz sözünden yola çıkarsak birini mükemmel ve hatasız düşünmek karşısındaki kişiye irrite etmeye yetecektir.  Aynayı kendimize çevirdiğimizde ise hata yapmamak adına uzun uğraşlar vermek, kendimizi başkalarına kanıtlamaya çalışmak, hep mutlu olmak zorunda hissetmek ve mutlu olmak için ekstra çabalar sarfetmek, her şeyin en iyisi benim demek adına başkaları ile yarışmak ve bunun gibi bir çok örnek, kulağa bile ne kadar zor geldi baksanıza?
Hatalarınızla yüzleşin, barışın. Hatalarınız geçmişin pişmanlığı değil, geleceğin ışığı olsun.