Cumartesi taarruzumuz yavaş, yavaş start almaya başladı. Elin Sude hanımlar dersleri biraz hafifletti, cumartesi programlarını artık bir bir sıralıyor.
Hiç kaçışımız yok.
Geçen yıl o konuda bayağı rahattım. Zira kendilerini dershaneye yazdırıp, dershane günlerini de Cumartesi-Pazar ayarlamıştım.
Bunu özellikle yaptığımı anlamakta pek zorlanmadı, “Hafta içi okul, hafta sonu dershane. Benim profesör olmamı mı bekliyorsunuz” dediği günden bu yana, dershane günleri değişti.
Pazar’ı geçti, Cumartesi’lerinin artık kendisine ait olduğunu iyi biliyor.
Resmen o günümü tapuladı.
Bu hafta ne yaptı dersiniz?
“Hiç yapamazsak Çakırlar’a, gözlemeci Selma teyzenin mekanına gider, gözleme yer, portakal bahçesinin içerisinde gezer, sen gazete okur, Selma teyzeyle Antalyaspor muhabbeti eder, ben de parkta oynar, leptopta sörf yaparım” demez mi?
Buyur buradan yak.
Hayatı program.
Çakırlar civarı, daha doğrusu Antalya’nın toroslar tarafı ile ilgili bir organizasyona kalkışsak, kılavuzumuz bilindiği gibi Sefa Meray’dı. Kendisinin Çakırlarlı olması en büyük avantajımız olduğu da eklenince, bilmediğimiz, görmediğimiz yerleri keşfetmek insana haz veriyordu.
Veriyordu, vermesine de.
Bizim Sefa son zamanlarda sürekli vitesten atmaya başladı. Sıkıştı mı Naciye hanımı koz olarak kullanıyor.
Elin Sude hanım program yapacak da, biz uymayacağız ha.,
Akşama kadar insanın beynini yer. Suratını sarkırtır, sinirlerini tavan yaptırır.
Gittik gözlemeci Selma teyzesinin mekanına. (Köyüm Gözleme evi. Çakırlar’a varmadan köprüyü geçmeden sağda)
Çakırlar bölgesinin hemen hemen her yeri gözlemeci doldu. Kendin pişir kendin ye adı altındaki lokantalar dahi, gözlemeciliğe dönüş yapıyor. Ama her yerde gözleme yenmediği de bir gerçek. Selma hanımın gözlemeleri gerçekten güzel de, Zeki ile Özlem Ülker’in “Gözde Gözleme Evi” yabana atılamaz.
İster kıymalı iste, ister peynirli. Hatta ıspanak, patates ve peynir karışık. Hakikaten iki mekanın da gözlemeleri lezzetli. Fiyatları da çok uygun.
Bunları yazıyoruz diye ücretsiz yediğimiz falan da yok. O işleri Mehmet Yaşin ile Hıncal Uluç’a bıraktık.
Selma hanım kapıda karşıladı. Böreklerimizi söyledik, çaylarımızı istedik, geçtik köşke dengildik. Beraberimde bir yığın gazete getirdim. Başka türlü Elin Sude hanımın istekleriyle dolu bir gün geçmez.
“Antalyaspor’un maçı yarın değil mi” diye sordu Selma hanım.
Belki inanmayan çıkabilir ama, Kırmızı-Beyazlı ekip maçlarını Atatürk Stadı’nda oynarken tek maç dahi kaçırmayan birisidir kendisi.
“Evet yarın da, hayırdır. Maça gideceksin galiba” diye sordum.,
“Nerde. Buradan Mardan 55 kilometre. Ayrıca dünya şehri bir takımın Mardan’a mahkum edilmesinden utanması gerekenler, adamım diye sokakta geziyor. Yazıklar olsun” dedi.
Gel bu sözlere cevap ver. Başımızı elimizdeki gazeteye eğdik, gıkımızı bile çıkartamadık.
Köyüm Gözleme Evi’ndeki konaklamamız bitti. Hava hafif hafif soğuyama yüz tuttu. Sürdüm arabayı Boğaçayı üzerinden Altınyaka ve Konyaaltı tarafına.
“Baba hemen eve mi gideceğiz” diye soruyordu Elin Sude hanım. Ben, “Evet” desem biliyorum ki arabanın içi inleyecek.
“Ne evi kızım. Daha erken. Şöyle bir Büyük Liman yapar da gideriz” diye üçüncü bir talebin önünü kesmeye niyetlendim, yedi.
“Oleeeey” diye. Bu haykırış memnuniyetinin açıkça göstergesiydi.
Ne anlayacaksa balıkçıların tezgahlarının önünde dikilmekten.
Bizim Balıkçı Ali Osman ile Yalçın’ın tezgahlarının karşısına geçtik. Balıklar resmen “Ye beni” diyordu. Üşenmeyen ve ağzının tadını iyi bilenlere tavsiye ederim, Ali Osman sadece günlük balık satar.
Mırmır ve Sargoz’lar karşımda pırıl pırıl duruyorlar. Aldık balıkları, soluğu Hüsnü Şahin’in mekanında aldık. Çıtır, çıtır kızarttırdık, fasıl eşliğinde götürdük.
Ve gün bitti.
Önümüzdeki Cumartesi’nin programını daha mevcut cumartesi bitmeden yapmaya başlayan Elin Sude hanım bu sefer şok olacak. Nedenini söylemek istemiyorum ama, Cuma günü Bursa’ya kaçıp, cumartesi günkü Bursa-Antalya maçını izlemek benim asli görevim de ondan.
Nasıl bahane?