Antalya Büyükşehir Belediyesi bünyesinde çalışan taşeron firma işçilerinin maaşlarını alamaması uzun süredir gündemi meşgul ediyor.
Ramazan Bayramı’na parasız giren işçilere zaman zaman sus payı olarak bazı ödemeler yapıldı.
Ancak bu ödemeler günü kurtarmaktan öteye gitmedi.
Okulların açılmasıyla işçiler iyice çıkmaza girdi, çocukları mağdur edildi.
Eşim, bu mağdur ailelerinden biriyle okulda tanışmış.
Hayli keyifsiz ve dertli gözüken veliye “Bir sıkıntın mı var?” diye sormuş eşim.
Bir dokun bin ah işit misali başlamış anlatmaya.
Eşinin Büyükşehir Belediyesi’nde temizlik görevlisi olarak çalıştığını dile getiren dertli veli, “3 aydır maaş alamıyoruz. Dolayısıyla kira ödeyemiyoruz. Ev sahibi kapıya dayandı, ‘çıkın’ diyor. Bakkalın önünden geçemiyoruz. Elektrik ve su faturasını ödemekte çok zorlanıyoruz. Okullar açıldı çocukların ihtiyaçlarını karşılayamadık. Her gün bir isim altından çocuğumuzdan para isteniyor. Veremiyoruz. Veremedikçe çocuğa baskı yapılıyor. Bu nedenle çocuğum okula gitmek istemiyor. Çünkü gururu kırılıyor” diye şikayetlerini sıraladı.
Tabi bunları anlatırken gözyaşlarını da tutamamış.
Yaşananlardan etkilenen ve gözyaşlarına hakim olamayan eşim, konuyu benimle paylaştı. Sonra da mağdur aile için ne yapabileceğimizi sordu.
Elimden olayı gündeme getirmekten başka bir şey gelmiyor. Ben de onu yapıyorum.
Ülkenin içinde bulunduğu şartlar nedeniyle geçinmek zor. Çocuk okutmak ise neredeyse imkansızlaştı. Bir de aylarca maaş alamayan birini düşünün.
İki hafta sonra Kurban Bayramı. Ramazan’da mağdur edilen işçileri bu kez nasıl bir son bekliyor. Bayrama yine beş parasız mı girecekler, yoksa bu kez yüzleri gülecek mi?
Bu soruların yanıtlarını yakında göreceğiz. Ancak bir gerçek var. O da işçilerin rahatlaması için bir maaş yetmez. Bütün alacakları ödenmediği sürece rahatlamaları da imkansız gibi.
Emeğinin karşılığını alamamak kadar kötü bir şey yok. Bu nedenle bugün böyle bir yazı kaleme alma gereği hissettim. Amacım yetkilileri bayram öncesi uyarmak.