Galatasaray kötü de oynasa Galatasaray?dır.
Ligde zirveyi zorlamayı bir kenara bırakın, UEFA Avrupa Liginde bile grubunu lider tamamlamış bir ekip Sarı-Kırmızılılar.
Saygı duymak gerekir.
2-0 öne geçtiğiniz bir maçta bile sizi alt edebiliyor kötü gününde de olsa böyle takımlar.
Antalyalı futbolsever bunun farkındadır.
Biz iyiydik, onlar daha iyiydi diyebilendir.
Ancak bunu bırakın maç sırasında alkışlarla göstermeyi, jest ve mimiklerle bile ifade etmezler.
Çünkü içinde bulunduğumuz futbol dünyası profesyonel bir dünya.
Öyle fair-play?in çok fazla konuşulmadığı, koca kentlerin kaderini etkileyen bir dünya.
Galatasaray?ın yenmesini de içine sindirebilir bir çok Antalyasporlu.
Önce şuna karar verelim.
Herkesin bir takım tutma özgürlüğü vardır. Bugün Antalyasporluyum diyenlerin gönlünde aslında İstanbul?un başka bir takımı da olduğunu hepimiz biliyoruz.
Bunu garipsemiyoruz.
Ama ben 17 yıldır Antalyaspor?u takip ediyorum, hiç birinin gönlü olan takımlar karşısında bile Antalyaspor?un yenilgisini istediğini görmedim, duymadım.
Cuma günü 2-0 önde olan Antalyaspor nasıl heyecanlandırdıysa beni, Galatasaray?ın 3. golüne alkış tutan Mustafa Akaydın Hoca o kadar yıktı.
Maç esnasında farkına varamamışım.
Protokolde Nafiz Tanır Galatasaraylılar ile tartışıyordu. ?Burası Antalya biraz saygılı olun? diye bağırıyordu etrafındaki Galatasaraylılara. Gültekin Gencer de ayağa kalkmış pusudaydı. Onları izlerken Akaydın?ın alkışladığını göremedim.
Sayın Nafiz Tanır da görememiş olacak. Görse bağırmazdı. ?Meğer en büyük Galatasaraylı bizim Belediye Başkanımızmış. Arkasındakiler onun yanında masum kalır? derdi.
Ben, 6-0 yenildiğimiz Werder Bremen maçında bile bu kadar yıkılmadım.
Ben, ligin ilk maçında Ankaragücü?ne 8-1 yenildiğimizde bile bu kadar üzülmedim.
Ben, Gençlerbirliği?ne 3-1 yenilerek küme düştüğümüzde bile bu kadar kahrolmadım.
İki elin birbirine çarpmasının beni bu kadar büyük hayal kırıklığına uğratabileceğine ihtimal vermezdim.
Antalyaspor şike teklif etti diyen İlhan Cavcav?dan özür diliyorum.
O bile bu sözleriyle bu kadar yıkamamıştı beni.
Ah be Hocam, yıktın bizi.