COP31'i yerinde görme fırsatı buldum. Dünyanın dört bir yanından gelen insanların, farklı dilleri, kültürleri ve yaşam biçimlerini bir kenara bırakarak ortak bir amaç etrafında buluşması gerçekten etkileyiciydi. İklim değişikliği gibi bütün insanlığı ilgilendiren bir mesele için binlerce insanın aynı çatı altında toplanması, insanlığın birlikte hareket ettiğinde neler başarabileceğini bir kez daha gösterdi.
Organizasyonun her aşamasında emek veren gönüllü dostlarımızın güler yüzü, misafirlerle kurdukları iletişim ve ellerinden gelenin en iyisini yapma gayreti takdire değerdi. Türkiye ve Antalya adına gurur verici, son derece başarılı bir organizasyon gerçekleştirildi. Emeği geçen herkese teşekkür etmek gerekiyor.
Ancak…
Her şey bu kadar güzelken, duyduklarım ve karşılaştığım bazı fiyatlar açıkçası dudak uçuklattı.
COP31'in konferans boyunca yaklaşık 1,6 milyon kişiyi ağırlaması öngörülüyordu. Bu rakamın da üzerine çıkıldığını düşünüyorum. Dünyanın farklı ülkelerinden gelen misafirlerimiz Antalya'nın otellerinde konakladı, restoranlarında yemek yedi, kafelerinde vakit geçirdi. Şehrin ekonomisi için önemli bir hareketlilik yaşandı.
Peki, biz bu fırsatı nasıl değerlendirdik?
Elbette Antalya'da işini hakkıyla yapan, misafirini en iyi şekilde ağırlayan, fiyat politikasından ödün vermeyen esnafımızı tenzih ediyorum. Onların hakkını teslim etmek gerekiyor. Ancak bu büyük organizasyonu fırsata çevirmek isteyen bazı işletmelerin tutumu, Antalya'nın misafirperverliğine gölge düşürdü.
Normal şartlarda 100 lira olan bir kahvenin 500-600 liraya satılması, günlük ortalama 3 bin lira civarında olan pansiyon fiyatlarının bir anda yükselmesi, şehir merkezindeki bazı otellerde gecelik ücretlerin 2 katına kadar çıkması kabul edilebilir mi?
Daha da düşündürücü olanı, normal satış fiyatı 300-400 lira civarında olan kuşbaşı şişin 1.000 liraya sunulması…
Elbette her işletmenin kendi fiyat politikasını belirleme hakkı var. Maliyetler, hizmet kalitesi ve işletme giderleri fiyatlara yansıyabilir. Ancak fırsatçılıkla ticaret arasındaki çizgiyi de unutmamak gerekiyor.
Bir misafir Antalya'ya belki hayatında bir kez gelecek. Bizim içinse bu şehir her gün yaşadığımız, ekmeğimizi kazandığımız yer. O misafirin cebindeki paraya göz dikmek yerine, ülkesine döndüğünde Antalya'yı güzel anılarla anlatmasını sağlamamız gerekmez mi?
Unutmayalım ki COP31 yalnızca birkaç günlük bir organizasyon değildi. Antalya'nın dünyaya tanıtılması, uluslararası ilişkilerin geliştirilmesi ve turizm geleceğimiz açısından önemli bir fırsattı.
Bir tarafta gönüllülerimizin güler yüzüyle dünyaya örnek olan Antalya, diğer tarafta üç beş kuruş fazla kazanmak uğruna misafirini hayal kırıklığına uğratan işletmeler…
İşte asıl çelişki burada!
Biz dünyaya ev sahipliği yaptık ama acaba herkes ev sahipliğinin ne anlama geldiğini anlayabildi mi?
Antalya'nın güzelliği yalnızca denizinde, güneşinde, tarihi sokaklarında değil; insanında, esnafında ve misafirperverliğinde saklı.
COP31'i başarıyla tamamlamış olabiliriz. Organizasyonun kusursuzluğuyla gurur duyabiliriz. Ancak birkaç işletmenin açgözlülüğü yüzünden yıllardır oluşturduğumuz misafirperverlik kültürünün zarar görmesine de sessiz kalamayız.
Çünkü mesele sadece pahalı kahve, pahalı yemek ya da yüksek otel fiyatı değil.
Mesele, para kazanırken insanlığımızı ne kadar koruyabildiğimiz.
COP31'de dünyanın iklimini konuştuk. Keşke biraz da kendi vicdanımızın iklimini konuşabilseydik.
İnsanlığımızdan COP'tuk!