2027'ye sayılı günler kala yine aynı nakaratı dinliyoruz:

Emekliye müjde!

Emekliye zam!

Seyyanen artış!

Refah payı!

İyileştirme!

Hangi televizyon kanalını açsanız aynı vaatler, hangi gazeteyi açsanız aynı manşetler, hangi haber sitesine girseniz yine aynı umut tacirliği...

Sanki yıllardır yoksulluğa mahkûm edilen milyonlarca emeklinin hayatı bir anda değişecekmiş gibi, sanki yıllardır görmezden gelinen bir toplumsal yara birkaç seçim vaadiyle iyileşecekmiş gibi bir hava estiriliyor yine...

İnsan sormadan edemiyor; Dünyanın başka hangi ülkesinde emekliler, siyasetin bu kadar ucuz ve hoyrat bir malzemesi haline getiriliyor acaba?

Emeklilik, bir insanın ömrünü çalışarak, üreterek, vergi vererek, ülkesine katkı sağlayarak geçirdikten sonra hak ettiği huzurlu yaşamın adıdır. Yıllarca alın teri dökmüş, gençliğini ve sağlığını tüketmiş bir insanın hayatının son döneminde torunlarına harçlık verebilmesi, bir dostuyla çay içebilmesi, canı istediğinde pazardan istediğini alabilmesi lüks değildir. Bunlar insan olmanın, insan gibi yaşamanın en temel gereklilikleridir. Ama gelin görün ki bizim ülkemizde emeklilik, huzurun değil, ‘geçim mücadelesi’nin adı olmuş durumda.

Bugün milyonlarca emekli, ayın sonunu getirebilmek için hesap makinesiyle yaşıyor. Pazara çıkarken cebindeki parayı, market raflarının önünde etiketleri, eczaneye giderken ilaç fiyatlarını hesaplıyor. Bir zamanlar çocuklarının geleceği için fedakarlık yapan anne babalar, bugün çocuklarının eline bakmamak için kendi ihtiyaçlarından vazgeçiyor. Bir emeklinin torununa harçlık verememesi, torununun istediği bir şeyi alamaması, arkadaşlarıyla bir çay, kahve içmekten kaçınması ne büyük bir yıkımdır hiç düşündünüz mü?

İnsan ömrünün en kıymetli yıllarını çalışarak geçirmiş bir kuşağa reva görülen hayat bu mu olmalıydı?

Üstelik bütün bunlar yaşanırken ekranlardan müjdeler yağdırılıyor. Her seçim yaklaşırken emeklinin adı yeniden hatırlanıyor. Birileri kürsülerden rakamlar telaffuz ediyor, birileri kulislerde zam oranları konuşuyor, birileri de bu vaatleri büyük bir lütufmuş gibi sunuyor. Oysa emekliye verilecek ücret artışı bir lütuf değildir. Sadaka hiç değildir. Emeklinin hakkıdır…

Sonuçta kimsenin emekliye kendi cebinden para dağıttığı yok. O maaş, yıllarca çalışmış bir insanın hak ettiği, alın teriyle kazanılmış bir gelirdir. Devletin görevi de bu hakkı insanca yaşamaya yetecek düzeyde korumaktır. Asıl acı olan, emeklinin hakkının seçim dönemlerinde hatırlanması, seçimlerin olmadığı zamanlarda ise unutulmasıdır. Daha da acısı, emeklinin yaşadığı yoksulluğun neredeyse sıradanlaştırılmasıdır. Sanki emekli açlık sınırının altında yaşamaya mahkummuş, sanki hayatının geri kalanını borçla, kaygıyla ve çaresizlikle geçirmek onun kaderiymiş gibi davranılıyor. Oysa emekliler bu ülkenin yükü değil, hafızasıdır. Bu ülkenin fabrikalarında, tarlalarında, atölyelerinde, okullarında, hastanelerinde yıllarca emek vermiş insanlardır. Bugün sahip olduğumuz pek çok değerin altında onların alın teri vardır.

Peki, şimdi onlara ne sunuyoruz?

Geçim derdi, pahalılık, barınma sorunu, sağlık giderleri ve her seçim döneminde temcit pilavı gibi yeniden ısıtılıp önlerine konulan vaatler...

Bir ülkenin emeklisi, ömrünün sonunda hayatta kalma mücadelesi veriyorsa orada yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda vicdani bir sorun da vardır. Elbette maaş artışı önemlidir. Ancak mesele yalnızca birkaç yüz lira ya da birkaç bin liralık artış meselesi değildir. Mesele, emeklinin insan onuruna yaraşır bir hayat sürüp süremediğidir. Mesele, yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş insanların yaşlılıklarında başkalarına muhtaç olmadan yaşayabilmesidir.

Ve artık şu soruyu yüksek sesle sormanın zamanı gelmiştir:

16 milyon emeklinin yaşam koşulları neden seçim takvimine göre belirleniyor?

Neden emeklinin sofrasına konulacak ekmek, siyasi hesapların konusu oluyor?

Neden bir emekli, insanca yaşayabilmek için her seçim döneminde yeniden umutlanmak zorunda bırakılıyor?

Unutulmamalıdır ki emekliler seçimden seçime hatırlanacak bir oy deposu değildir. Onlar bu ülkenin geçmişidir, emeğidir, vicdanıdır.

Onların istediği saraylar, yatlar, lüks otomobiller değil. İstedikleri, başlarını sokabilecekleri bir ev, torunlarına mahcup olmayacakları bir hayat, ay sonunu düşünmeden alışveriş yapabilmek, hastalandıklarında tedavi masraflarını hesaplamamak ve ömürlerinin son yıllarını biraz olsun huzur içinde geçirebilmektir.

Çok mu şey istiyorlar?

Hayır! İstedikleri ayrıcalık değil, hak ettikleridir.

Bu köşeden ülkeyi yönetenler, yetkililere, ilgililere bir kez daha sesleniyorum; Artık emekliye müjde manşetleri atmayı bırakın. Emekliyi müjdeye muhtaç hale getiren koşulları ortadan kaldırın. Her seçim öncesi umut dağıtıp seçim sonrası sessizliğe bürünmekten vazgeçin. Çünkü emeklinin ömründen çalınan zamanın telafisi yoktur. Bugün alamadığı ilacın, yiyemediği yemeğin, gidemediği tatilin, torununa veremediği harçlığın yarını yoktur. Bir emeklinin hayatı, seçim kazanmak için kullanılacak bir propaganda malzemesi değildir.

Ve son olarak şunu unutmayın;

Emekli sadaka istemiyor, hakkını istiyor. Lütuf beklemiyor, adalet bekliyor. Müjde beklemiyor, insanca yaşamak istiyor. Bir ülkenin büyüklüğü, zenginlerin servetiyle değil, yıllarca çalışmış insanlarına yaşlılıklarında nasıl davrandığıyla ölçülür. Eğer bir ülkede emekli, ömrünün sonbaharında bile geçim derdinden kurtulamıyorsa, orada dönüp yalnızca ekonomiye değil, vicdanlara da bakmak gerekir.

Çünkü emeklinin ömrü tükeniyor...

Ama ne yazık ki emeklinin çilesi bir türlü tükenmiyor!