Tüketim çılgınlığından ve şehir stresinden yorulanlar yüzünü yeniden toprağa dönüyor. Hadi gelin, soba üzerindeki kestanenin kokusuna ve köyümüzün sıcacık huzuruna geri dönelim.
Bir zamanlar hepimiz büyük umutlarla, daha iyi imkanlar ve renkli bir hayat hayaliyle şehirlere akın ettik. Ancak bugün geldiğimiz noktada, o parıltılı şehir hayatının yerini bitmek bilmeyen bir koşturmaca, gürültü ve görünmez bir stres yumağı aldı. Sabahın ilk ışıklarından gece yarısına kadar süren trafik çilesi, insanı sadece fiziksel olarak değil ruhen de tüketiyor.
Büyükşehirlerin sunduğu o cazip imkanlar artık birer konfor alanı olmaktan çıkıp, sürekli para harcamaya iten tüketim tuzaklarına dönüştü. Her köşe başında karşımıza çıkan devasa alışveriş merkezleri, suni eğlence alanları ve bitmeyen harcama alışkanlıkları cüzdanlarımızı boşaltırken ruhumuzu da daraltıyor. Beton blokların arasına sıkışmış, komşusunun yüzünü dahi görmeyen kalabalıklar içinde derin bir yalnızlık yaşıyoruz.
İşte tam da bu yüzden son yıllarda sessiz ama çok güçlü bir dönüş rüzgarı esmeye başladı. İnsanlar artık gökyüzünü görebilecekleri, sabahları korna sesiyle değil kuş cıvıltılarıyla uyanabilecekleri sakin ortamların özlemini çekiyor. Beton yığınlarının yerini, toprağa basabileceğimiz müstakil ve bahçeli evlere duyulan hasret alıyor.
Bu hasretin içinde çocukluğumuzun ve köyümüzün o eşsiz samimiyeti yatıyor. Evet, bugün şehirlere ve hatta pek çok yere doğalgaz geldi ama ben hala o eski soba kültürünü tercih edenlerdenim. Sabahın serinliğinde sobanın külünü alıp odunları özenle çatmayı ve o çıtır çıtır yanan ateşin sesini dinlemeyi gerçekten çok özlemişim.
Modern mutfakların hiçbir aleti, o sobanın üzerindeki bereketi ve lezzeti veremiyor. Üzerinde fokurdayan çaydanlığın demlediği çay bir yana, ağır ağır pişen yemeğin tadı bambaşka oluyor. Yıllarca ayvayı yedik ama o ayvayı sobanın üzerinde ısıtıp yumuşacık hale getirerek hiç yediniz mi dostlar? Hele o kestanenin çıtırtısı ve tüm odayı saran kokusu yok mu, onu bilenlerin şu an tebessüm edip iç çektiğini duyar gibiyim.
Akdeniz'in bereketli topraklarında, köylerimizde bizleri bekleyen o sıcak ve samimi hayat aslında hiç uzağımızda değil. Hem doğayla iç içe hem de huzurla yaşamak kendi elimizde. Gürültüden, kalabalıktan ve yapay dünyadan yorulan herkes için kurtuluş reçetesi çok basit.
Gelin, kendi özümüze, toprağımıza ve o soba başındaki sıcacık muhabbetlerimize sahip çıkalım. Şehrin yorucu karmaşasını geride bırakıp, yeniden nefes alacağımız köyümüze geri dönelim.
Toprağa basan ayağınız, soba başında ısınan gönlünüz hiç eksik olmasın; kalın sağlıcakla.
