Çocukluğumda alışveriş mevsimlere göre yapılırdı. Zaten çocukluğumdan söz açılınca aklıma çuval çuval kuru baklagil, şeker, çay, 18 litrelik yağ kutularında sıra sıra dizilmiş zeytin yağı ve ayçiçeği yağı, bidon bidon peynir, tereyağı geliyor. Şimdi de tüm bu gıdaları görebilsem de, maalesef hiçbirinin aynı kalitede olmadığının da bilincindeyim. Bir hayvan kesilirdi, etleri tuza yatırılarak tuza yatırılarak güç kuvvete dönüşürdü ve evde hep hazır beklerdi. Sabun kalıplarının etrafında kokularıyla kendimizden geçerdik. Ben altı çocuklu evin fertlerinden biriydim ve annem babam da dahil olmak üzere 8 kişi bir memur maaşı ile geçinebiliyorduk.

O zamanlardan bu zamanlara…

Kiralar almış başını gidiyor. Ulaşım, giyim ise uçuk rakamlarla etiketleri süslüyor. Antalya merkezde birçok usta dükkânlarını kapattı. İki yıldır binanın zil işini yaptırmak için usta bulamıyoruz. Hem dükkân kirasını hem mesken kirasını ödemek ustalara tabii olarak zor geliyor. Üç yanı denizlerle çevrili, dört mevsimin yaşandığı, Asya ve Avrupa'yı birbirine bağlayan bu kadim topraklar, bereketin simgesi uygarlıklara ev sahipliği yaptı çok uzun yıllar. Sözüm yalnızca gıdaya ve barınmaya da değil üstelik çünkü akaryakıt fiyatları da inanılmaz ölçüde zamlandı.

Televizyonu açıyorsun, kravatlı uzmanlar konuşuyor. Yok enflasyonun belini kırdık, yok rakamlar yavaşladı, yok efendim yıl sonu hedefi yüzde otuzlara çekildi... Kulağa hoş geliyor gelmesine de, gel bir de o hesabı bizim mahallenin bakkalında, semt pazarında yap bakalım, tutuyor mu?

Eskiden pazara fileyle gidilirdi, file dolmadan eve dönülmezdi. Şimdi elimizde ufacık bir poşet, tezgâhın başında matematik profesörü kesildik. "Şundan yarım kilo tart. Şunun çürüğü varsa ayır. Aman şunun kilosu kaçaymış?" derken akşamı ediyoruz. Kasap dükkânının önünden geçerken zaten başımızı öbür tarafa çevirir olduk. Tavuk bile pirzolayla yarışır hale gelmiş, kıyma desen artık yemeğin içine lezzet versin diye konulan bir baharat gibi.

Geçen gün komşuyla kapı önünde ayaküstü laflıyoruz. "Yahu" diyor, "maaş yattığı gün telefonuma mesaj geliyor, seviniyorum. Ama o sevinç öğle namazına kadar bile sürmüyor. Kirayı gönder, elektriği yatır, suyu öde, interneti hallet... Bir bakıyorum hesapta kalan para, ay sonuna kadar değil, hafta sonuna kadar bile yetmeyecek."

Haklı. Şimdilerde herkesin dilinde yeni yılın asgari ücret pazarlığı var. Mevcut birkaç bin lira zaten daha cebe girmeden eriyip gitti. Masada rakamlar havada uçuşuyor ama o masada tenceresini kaynatmaya çalışan Ayşe Teyze yok, çocuğuna harçlık vermeye utanan Mehmet Amca yok. Kağıt üzerinde yüzde yirmi dokuz da desen, otuz beş de desen; marketteki etiket o zammı daha maaş cebe girmeden yutuyor.

İşin en ağırı da ne biliyor musunuz?

İnsanların artık keyfinden, neşesinden kısması. Eskiden eş dost bir araya gelir, iki çay söyler, dertleşirdi. Şimdi dışarıda bir bardak çay içmek bile hesap kitap işi oldu. Herkes evine kapandı, herkes kendi kabuğunda "Bu ayı da kazasız belasız nasıl atlatırız?" derdine düştü.

Büyüklerimiz hep "Ayağını yorganına göre uzat" derdi. İyi güzel de, yorgan iyice kısaldı, biz ne kadar büzülürsek büzülelim ayaklarımız dışarıda kalıyor.

Velhasılkelam; ekonomistlerin parlak cümleleri karın doyurmuyor. Vatandaşın tek istediği, akşam evine giderken elindeki poşetten utanmamak, ay sonunu getireceğim diye geceleri uykusuz kalmamak. Gerisi lafügüzaf...