Tarihin gelmiş geçmiş en büyük düşünürlerinden Konfüçyüs demiş ki; “Arsız güçlü olunca, haklıyı suçlu çıkarır.”
 
Tarihler boyunca ne arsızlar eksik oldu, ne de haklıların suçlu gösterilmesi. Zaman deveran ediyor ama arsızlık ve haksızlık sürüp gidiyor ve gitmeye de devam edecek.
 
İnsanlar da hırs, açgözlülük, lüks yaşama ve şahsi zevkler varken bu devir daim sürüp gidecektir.
 
Her devir de arsızlar, yüzsüzler ve pişkinler olmuştur. Pişkinler, arsızlar ve yüzsüzler her zaman kendilerini haklı görür yada gösterir. Onlar için adalet duygusu olmadığından ve her şeyden önce kendi menfaatleri önemli olduğu için haklıyı her zaman suçlu görmeye meyillidirler. Menfaatlerine ters bir durum olduğunda hemen haklıyı aynı zamanda suçlu ilan etmesini de bilirler.
 
Arsızlara, yüzsüzlere ve pişkinlere karşı hak iddia etmek hakka karşı en büyük saygısızlıktır. Çünkü onların kitabında hak kavramı hak getire. Haksız olduklarını bile bile, haklıyı suçlu gösteriyorlar ya işte insan için pes denilen nokta burasıdır.
 
İnsanlığın sukut ettiği an, hakkın tersyüz edildiği andır. Hakkın hatırının her şeyden ali olması gerekirken, arsız ve yüzsüzler ne hak tanırlar ne de  hatır.
 
Arsızlara yüzsüzlere karşı hakperestlerin dur demediği müddetçe haklılar arsızlar tarafından suçlu ilan edilmeye devam edecektir.